Domeininfo en WHOIS

Wat een WHOIS- / domeinnaamopzoeking je eigenlijk vertelt

Typ een domein in deze tool en je krijgt het publieke registratierecord erachter: wie de registrar is, de belangrijkste datums, de statusvlaggen die de registry heeft ingesteld, en de nameservers die voor de naam antwoorden. We halen die gegevens live op uit de registry via RDAP, voegen vervolgens de A- en NS-records van het domein toe en een geschatte leeftijd zodat je in één oogopslag een beeld kunt vormen. Geen account, geen inloggen op portals van anderen.

Mensen noemen dit nog steeds een "WHOIS-opzoeking" uit gewoonte, en de naam is de moeite waard te behouden omdat hij beschrijft wat iedereen kent. Onder de motorkap is wat je tegenwoordig eigenlijk opvraagt echter RDAP.

Van WHOIS naar RDAP

Het originele WHOIS-protocol dateert uit het vroege internet. Je opende een verbinding in platte tekst op poort 43, stuurde een domeinnaam en kreeg een blob vrije tekst terug. Het werkte, maar had problemen: niets was versleuteld, er was geen vast formaat, en elke registry legde zijn antwoord iets anders uit, waardoor software moest raden waar de registrarnaam eindigde en de datums begonnen.

RDAP — het Registration Data Access Protocol — lost dat allemaal op. Het draait over HTTPS, zodat de zoekopdracht en het antwoord versleuteld zijn in plaats van in het openbaar te reizen. Het retourneert gestructureerde JSON, wat betekent dat een tool elk veld betrouwbaar kan lezen in plaats van tekst te schrapen. En het verwerkt niet-Latijnse schriften correct, zodat Cyrillische, Chinese of Arabische domeinen correct terugkomen. ICANN is WHOIS aan het uitfaseren ten gunste van RDAP voor generieke TLD's (.com, .net, .org en de rest), en RDAP is nu de vereiste standaard voor hen. Veel landcode-TLD's draaien nog steeds klassieke WHOIS, dus je ontmoet allebei voor een tijdje.

Wat elk veld betekent

Zo lees je het resultaat.

De registrar is het bedrijf waarbij het domein is geregistreerd — GoDaddy, Namecheap, Cloudflare, enzovoort. Dat is niet noodzakelijk de eigenaar; het is de verkoper die de registratie beheert.

De aanmaakdatum (soms registratiedatum) is wanneer het domein voor het eerst werd geregistreerd. De vervaldatum is wanneer de huidige registratieperiode afloopt, en de bijgewerkt op-datum markeert de laatste keer dat het record is gewijzigd. Deze drie datums vertellen het grootste deel van het verhaal: hoe oud een naam is, hoe snel hij verloopt, en of er onlangs iets is veranderd.

De statuscodes zijn korte vlaggen die door de registrar of registry zijn ingesteld. De meest voorkomende is clientTransferProhibited, wat het domein vergrendelt tegen overdracht naar een andere registrar zonder dat de eigenaar het eerst ontgrendelt. Dat is een standaardbeveiligingsmaatregel, geen waarschuwing — het raakt DNS, e-mail of iets operationeels niet. Codes zoals clientHold (het domein wordt niet omgezet) of pendingDelete zijn belangrijker, dus het is de moeite waard te weten dat ze bestaan.

De nameservers zijn de gezaghebbende servers die DNS-zoekopdrachten voor het domein beantwoorden. Ze vertellen je wie de zone eigenlijk host — vaak een verrader voor welke provider of CDN achter een site zit. Als je dieper wilt gaan in wat die servers publiceren, voer je de naam door onze DNS-opzoeking, en controleer je waar de adressen terechtkomen met de IP-opzoeking.

Waarom de naam van de eigenaar meestal verborgen is

Als je een opzoeking hebt gedaan in de verwachting een naam en e-mailadres te vinden en in plaats daarvan "Redacted for Privacy" hebt gekregen, is dat nu normaal. Toen de AVG in Europa van kracht werd, verplichtte ICANN registrars om standaard geen persoonlijke contactgegevens van registranten meer te publiceren. Veel eigenaren betalen bovendien voor privacy- of proxydiensten bovenop dat.

Dus de persoonlijke informatie — naam, e-mail, postadres — is doorgaans gemaskerd. De technische gegevens niet: registrar, datums, statuscodes, nameservers en vaak het land van de registrant komen nog steeds goed door. Als je de identiteit achter een domein werkelijk nodig hebt (een juridisch geschil, bijvoorbeeld), verloopt dat via het verzoekproces van ICANN in plaats van via een publieke opzoeking.

Domeinleeftijd, en waarom dat de moeite waard is om te controleren

De aanmaakdatum geeft je de leeftijd van het domein, en dat getal heeft meer gewicht dan het lijkt. Google heeft gezegd dat leeftijd op zichzelf geen rankingfactor is, maar de dingen die met leeftijd meekomen zijn dat doorgaans wel: jaren aan backlinks, geïndexeerde inhoud, merksearches en een track record. Studies van topresultaten blijven vinden dat pagina's die bovenaan ranken doorgaans meerdere jaren oud zijn. Een oud domein met een schone geschiedenis is een voorsprong; een oud domein met een spamverleden kan een aansprakelijkheid zijn, wat precies de reden is waarom je controleert voordat je koopt.

Dag tot dag dekt dezelfde opzoeking veel terrein. Controleer een vervaldatum zodat een domein dat je belangrijk vindt niet stilletjes verloopt. Verifieer een merk door te bevestigen dat de registrar en datums overeenkomen met wat een bedrijf beweert. En doe basisonderzoek voordat je koopt — een naam die vorige week is geregistreerd en een naam die vijftien jaar stabiel is aangehouden zijn heel verschillende aankopen, ook bij dezelfde prijs.

Veelgestelde vragen